Komedie zonder spot

De twee hoofdrolspelers uit De pelikaan (2017) van Martin Michael Driessen (1954) zijn op zoek naar het geluk. Postbode Andrej Rubinić gelooft dat extra geld hem daarbij kan helpen en ziet er geen graten in om daarvoor misbruik van anderen te maken. Zijn stadsgenoot Josip Tudjman heeft dat volgens hem ook verdiend: hij heeft als oud-strijder een mooie baan bij de kabelspoorweg van hun Kroatische stadje en Andrej weet bovendien dat hij er een minnares op na houdt. Tijdens een van zijn wandeltochten heeft hij het duo toevallig zien flikflooien, waarop hij prompt enkele foto’s heeft gemaakt. 

Wie is Ghostemane?

Ghostemane is een rapper. Hij is de laatste tijd steeds bekender geworden. Ik kende hem twee jaar geleden nog niet. Wanneer ik iets niet weet ga ik op google zoeken en laat me doorverwijzen naar de Wikipedia pagina over het onderwerp waarover ik meer wil weten. Als je Ghostemane googelt is er geen verwijzing naar Wikipedia te vinden. Zo’n rapper is Ghostemane, hij heeft geen wikipagina en bestaat daarmee de facto niet. In ieder geval voor mijn internet. Want zo heeft het voor mij de afgelopen jaren gewerkt. Iets bestond pas wanneer er een Wikipedia lemma over het onderwerp bestond. Misschien moet ik andere manieren vinden om iets op internet te zoeken. Want voor anderen is Ghostemane een held, omdat hij een sound Cloud rapper is.

Hoe het kan dat ik met zijn muziek in aanraking ben gekomen weet ik niet meer. Volgens mij kwam het doordat ik op YouTube ging zoeken naar muziek van de te jong gestorven rapper “Lil Peep”. Hij stierf eind vorig jaar een tragische dood aan een overdosis Fentanyl. Ik had foto’s van hem gezien die mij fascineerden, net als “Lil Wayne” had Lil Peep ook overal tatoeages, tot zijn gezicht aan toe. Na 1 of 2 nummers van deze rapper te hebben beluisterd had ik er wel genoeg van; veel drama, veel drugs en een beetje punk. Lil Peep wilde heel graag de nieuwe Kurt Cobain worden.

Op YouTube wordt aan de rechterkant van de pagina een aantal gerelateerde nummers geplaatst, die gerelateerd zijn aan het nummer wat je op dat moment luistert, tenminste dat vindt YouTube. Door naar de gerelateerde muziek te luisteren heb ik dankzij YouTube al heel veel muziek leren kennen. Nu plaatste YouTube naast het nummer Awful Things van Lil Peep muziek van een aantal willekeurige rappers, waarvan mij de titel John Dee meteen opviel. Ik was natuurlijk van de occulte obsessie van sommige West-Coast rappers op de hoogte, zoals van Bone Thugs and Harmony en de latere Jay-Z. Natuurlijk mag Killuminati: the 7 day theory van Tupac Shakur hier ook niet ontbreken, maar ook Ab-Soul niet, die voor de cover van Do what thou wilt poseert als de Engelse duivelskunstenaar Aleister Crowley.

Aleister Crowley, die in het door hem ontwikkelde Thelema zo vaak teruggrijpt op het door John Dee bedachte Enochiaanse systeem. Dat met behulp van de ziener en charlatan Edward Kelly aan hem door de engelen werd geopenbaard. In hun wijsheid besloten diezelfde engelen dit te doen in een aparte taal, dus niet in het Engels, maar in het Enochiaans, dat in een bijzonder alfabet wordt geschreven en er zo uitziet:

Het Enochiaans is een magisch systeem, engelen kunnen worden aangeroepen voor dingen die de magiër wenst. John Dee leefde in de 16^de eeuw en was de adviseur van koningin Elisabeth I. Hij is na zijn dood verschillende malen als inspiratiebron gebruikt door o.a. schrijvers. Zo figureerden Dee en zijn assistent Kelly bijvoorbeeld in de roman De Procedure van Harry Mulisch. Ook is er een opera over zijn leven gemaakt.

On de popcultuur zijn veel verwijzingen te vinden naar Crowley’s werk. Zo duikt hij op in de cover van Sergeant Pepper’s lonely heart club band, en Jimmy Page was de eigenaar van Boleskine house, het landgoed dat eens in het bezit was van Crowley toen hij het nodig had voor het Abramelin ritueel. Na zijn dood in de jaren 40 van de twintigste eeuw haalde de wereld opgelucht adem, maar twee decennia later was de Crowley terug of tenminste, zijn geest, die nog steeds spreekt uit zoveel cultuur uitingen. 

In de jaren veertig en vijftig zette de fantast L Ron Hubbard de Scientology church op. Daarvoor was hij in aanraking gekomen met volgers van Crowley’s Thelema religie waaronder Jack Parsons, een rakettenmaker en occultist. Parsons woonde in Californië en hier, aan de zonnige Amerikaanse westkust, leken Crowley’s ideeën een vruchtbare bodem te vinden om later tot volle wasdom te komen. Hier maakte Kenneth Anger aan het begin van de jaren zestig zijn cult films geïnspireerd op Thelema, zoals Lucifer rising en Inauguration of the pleasuredome. Films die niet kort daarna onderdeel werden van het hippie-evangelie.

Ghostemane groeide op in Florida, hier speelde hij eerst in hardcore en metal bandjes, Florida dat overigens een bloeiende metalscene kent. Later begon hij te rappen en besloot om naar Los Angeles te gaan omdat hij hier beter contact kon hebben met zijn fans.

Ik klikte op het nummer John Dee en begon met luisteren, Ghostemane vertelt in het nummer dat hij zich als een jonge Crowley voelt en dat hij net als John Dee de doden oproept. (necromantie) Dit doet hij in een “Chopper style” zoals Bone Thugs and Harmony. Ghostemane ziet er niet uit als een rapper, hij lijkt eerder op een zanger uit een black metal band. Maar dat is ook het imago dat Ghostemane voorstaat, met album covers in zwart en daarop de naam in bibberige witte letters geschreven. Met zijn songs als Euronymous verwijst hij direct naar de black metal scene. Wil Ghostemane op deze manier alleen maar underground lijken en een shock value bewerkstelligen of heeft hij met een reden dit imago gekozen?

In een interview zegt hij er zelf dit over: “I’m really into hermeticism and different occult topics. I was kind of always drawn to Aleister Crowley.” Het lijkt er dus op dat hij de onderwerpen voor zijn muziek bewust heeft gekozen en door middel van zijn artwork een hommage brengt aan artiesten die hij bewonderd, zoals Metal bands als Deicide en Mayhem. Hij staat dus in een lange traditie van muzikanten die zich laten inspireren door hermetica, occultisme en Aleister Crowley. Everybody is a star zij Crowley al. Ons tijdperk lijkt dit mogelijk te maken, waarin iedereen zijn 15 minutes of fame krijgt en het er niet meer toe doet of deze fame nu gebaseerd is op een bepaald talent of niet. Sommigen hebben deze bekendheid alleen maar verworven door hun medemensen te verwonden of te vermoorden zoals Dylan Klebold en Eric Harris. Anderen omdat ze filmpjes van zichzelf op YouTube plaatsen en hiermee miljoenen views krijgen.

In onze tijd is de Age of Horus daadwerkelijk aangebroken en lijkt Crowley een profeet geweest. Om het nu te kunnen duiden, en te begrijpen welke symbolen onze cultuur bepalen lijkt een grondige studie van Crowley’s werk noodzakelijk. En hopelijk weidt Ghostemane zijn volgende album aan Charles Dexter Ward en zijn essential salts. IA shub niggurath en de geit met duizend jongen!

Bron afbeelding:

http://www.theblowup.com/

Opmerkingen bij A hologram for the King van Dave Eggers

Dave Eggers: A Hologram for the King. Vintage Books. 335 pagina’s.

In deze roman maken we meteen op de eerste pagina kennis met de hoofdpersoon. Alan Clay valt pas laat in slaap omdat hij zich zorgen maakt over zijn dochter en haar toekomst op een duur Amerikaans college. Hierdoor verslaapt hij zich. Alan is in Jeddah, Saoedi Arabië. Hij werkt voor Reliant een Amerikaans ICT bedrijf. Reliant heeft een holografische techniek ontwikkeld en mag die in het koninkrijk komen presenteren voor de koning himself. Al snel wordt duidelijk dat het niet zo goed gaat met Alan. Financieel, geestelijk en lichamelijk is hij aan het aftakelen. Zelfs zijn vader is fitter dan hem.

Nadat hij is ontwaakt moet hij nog van Jeddah naar de KAEC, het King Abdullah Economic Center reizen. Via de receptie regelt hij vervoer. We leren meteen een handigheidje van Alan; vraag eerst naar de naam van de onbekende die je voor je hebt. Jij onthoudt zijn naam en hij de jouwe. De onbekende wordt daarmee een bekende, zodat je die makkelijker om een gunst kunt vragen. In een vorig leven is Alan huis-aan huisverkoper geweest, van zijn collega heeft hij toen deze truc geleerd. Uiteindelijk lukt het hem om vervoer de regelen; chauffeur Youssef brengt hem in zijn afgeragde Chevy naar de plaats van bestemming.

Youssef maakt zich zorgen; hij is bang dat de man wiens vrouw hij neukt hem uit de weg wil ruimen. Verder blijkt Youssef nogal sarcastisch over de gang van zaken binnen het koninkrijk. Wanneer Alan hem verteld over de reden van zijn bezoek aan de KAEC, is Youssef niet onder de indruk. Volgens hem is het een luchtkasteel, ontsproten aan het hoofd van de koning. Dat er van de KAEC nog niet veel terecht is gekomen blijkt wanneer ze arriveren. De stad, midden in de woestijn, bestaat uit een handjevol gebouwen. Wel zijn er overal werkers in de weer om de perkjes te onderhouden en de straten, zonder huizen nog, schoon te vegen. Dit alles maakt een nogal desolate indruk.

Vervolgens zit Allan samen met zijn collega’s in een tent te wachten totdat ze de presentatie voor de koning kunnen gaan houden. Dit duurt heel lang. Zijn collega’s zijn niet erg kleurrijk; ze kijken filmpjes op hun laptop en zijn verder nogal met zichzelf ingenomen. Ook probeert Brad, één van Alan’s collega’s, in een goed blaadje te komen bij de baas. De baas die nogal wat moeite had met Alan’s business case voor de presentatie. Dit is ongeveer het punt waar ik ben afgehaakt. Na zestig pagina’s kale taal en karige beschrijvingen had ik er genoeg van. Eggers kon mij niet meer boeien.

In The Circle, de eerste roman die ik van Eggers heb gelezen, ben ik tot het einde toe geboeid gebleven door de wederwaardigheden van de hoofdpersoon. Misschien kwam het ook omdat het centrale thema van deze roman, de schijnvrijheid die Silicon Valley ons biedt, dwingender aanwezig is dan bij A Hologram for the King. De dwang om door te willen lezen heb ik dus bij dit boek geen moment gevoeld. Het centrale thema van dit boek, de economische crisis, is veel minder goed uitgewerkt. Dat Amerika in een recessie is geraakt, wist ik al, en dat het de hoofdpersoon persoonlijk heeft geraakt, komt wat mij betreft nergens heel goed uit de verf. Alan Clay blijft voor mij een bordkartonnen figuurtje in het verhaal dat Eggers voor hem heeft uitgedacht. Geen moment wist zijn persoonlijk drama mij te overtuigen. In Alan moet toch vooral het lijden worden uitgebeeld; het lijden van een individu. Maar tegelijkertijd ook de pijn van een land, dat al lang geleden afscheid heeft moeten nemen van zijn industrie.

Het zijn vooral de zinloosheid en de troosteloosheid, die door middel van een kale taal worden beschreven. We komen ongelofelijk weinig te weten over de wereld waarin het verhaal zich afspeelt. Alleen de omzwervingen van zombie-achtige wezens die door lege landschappen dwalen, krijgen we op summiere wijze voorgeschoteld. Op de een of andere manier wordt ik hier een beetje onpasselijk van. Dit is ook niet de eerste keer dat mij dit is overkomen bij het lezen van een Engelstalige roman. Hetzelfde gevoel kreeg ik ook bij het lezen van Ellis’s Less than Zero, maar hier zorgde de ‘Gothic Suspense’ ervoor dat ik dit boek toch heb uitgelezen. Bij A Hologram for the King is er alleen de leegte die overblijft. Een leegte die verder niet beklijft, waardoor ik het boek uiteindelijk na zestig pagina’s heb weggelegd. 

Engelse Ziekte

Dichter Jean-Pierre Rawie weigerde vorige week een lezing te geven aan de universiteit Groningen omdat die per se in het Engels moest. Hij hekelt de 'Engelse ziekte' in het Nederlandse onderwijssysteem, in een opiniestuk in het Dagblad van het Noorden.

Via: De Papieren man.

Boudewijn Büch: Autobiografictie

Verschillende dagboekpassages laten zien dat Büch niet in een waanwereld leefde, maar zich terdege bewust was van de scheidslijn tussen feit en fictie. Die passages suggereren bovendien dat hij – ver voordat de roem zich aandiende – schreef met een publiek in gedachten. Zo legde hij in 1972 alvast aan zijn toekomstige lezers uit dat ze zijn dagboekaantekeningen moesten beschouwen als een door taal vervormde werkelijkheid:

"Het is allemaal echt gebeurt. [sic] Maar de vormgeving is anders. Taalgebrek. Zo praat ik louter leugens goed."

Via: Literatuurmuseum.