Posts tonen met het label Joan Didion. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Joan Didion. Alle posts tonen
zaterdag 11 april 2020
Joan Didion De verhalen die we onszelf vertellen
...Ook goed voor haar rebelse aura (om de term ‘dwarsdenker’ maar eens te vermijden): Didion mag door velen als een typisch exponent van de swingende sixties worden gezien, ze bezag dat tijdperk feitelijk met een flinke dosis scepsis, en met vitriool in haar pen. Lees ‘Kruipend naar Bethlehem’ er maar op na, het essay waarin ze zich in San Francisco onderdompelt in de hippiewereld van de bloemenkinderen in Haight-Ashbury, en daar eigenlijk louter meelijwekkende dwazen tegenkomt. Van drugsdealer Deadeye, die wanneer hij om een lift naar New York vraagt niet blijkt te weten waar Chicago ligt, en plaatselijke leden van de Hare Krishna (‘Als iedereen mee zou chanten, zou niemand problemen met de politie of wie dan ook hebben.’) tot de moeder van de vijfjarige Susan, die het meisje al een jaar lsd en peyote geeft...
Via VPRO
vrijdag 20 maart 2020
Slouching Towards Bethlehem
...At the start of 2020, I find myself thinking so often of Didion’s subtle, simple, but striking essay: how it captures something of the zeitgeist, something of the strangeness and uncertainty of 2020, in ways both good and bad. What does it mean to practice self-respect in a year that already feels tumultuous and terrifying in its uncertainty?...
Via Lithub
Via Lithub
Abonneren op:
Posts (Atom)

